Uzależnienia behawioralne polegają na nawyku powtarzania jakichś czynności, w celu uzyskania konkretnych, pożądanych stanów emocjonalnych, takich jak radość czy euforia. Jednocześnie zachowania te mają oddalić od osoby uzależnionej negatywne odczucia emocjonalne (złość, strach, niepewność, smutek, ból).

Profesjonalna terapia uzależnień od hazardu

hazardDo uzależnień behawioralnych zalicza się pracoholizm, seksoholizm, zakupoholizm, siecioholizm, nałogowe uprawianie sportu, kompulsywne objadanie się czy uzależnienie od hazardu. Osoba uzależniona powtarza określone czynności, bez względu na efekty swoich działań, czyli pomimo np. zaniedbywania rodziny, odpoczynku, snu, przyjaciół. Jej stan fizyczny i psychiczny pogarsza się, co jeszcze dodatkowo nakręca spiralę uzależnienia. Dyskomfort psychiczny bowiem wywołuje chęć doznania ulgi, a tą przynosi wykonywanie określonej czynności. W procesie leczenia uzależnień czynnościowych uwzględnia się trzy rodzaje działań- farmakoterapię, psychoterapię uzależnień oraz uczestnictwo w grupach samopomocowych/ wsparcia. Terapia uzależnień od hazardu, a także innych uzależnień behawioralnych, zasadza się na podejściu poznawczo- behawioralnym. Skupia się ona na zmianie dysfunkcyjnych myśli i zachowań. W tym celu terapeuta zwraca uwagę pacjenta na myśli, które nie służą jego dobremu funkcjonowaniu i razem podejmują pracę nad ich zmianą, przeformułowaniem je w taki sposób, by były racjonalne i wspierały proces zdrowienia.

 

hazard

Zwraca się również uwagę na związek pomiędzy myślami, uczuciami a zachowaniem. W tym celu stosuje się rozmaite techniki, takie jak wspomniana wcześniej modyfikacja przekonań podstawowych, radzenie sobie z popędem do gier hazardowych, desensytyzacja, eksponowanie na niepokojące sytuacje, eksperymenty behawioralne, trening umiejętności interpersonalnych, ćwiczenia asertywności, techniki relaksacji. Osoby uzależnione od hazardu mogą również szukać wsparcia w specjalnych grupach Anonimowych Hazardzistów, w których stosuje się metodę 12 kroków. Badania naukowe wskazują, że osoby, które korzystają zarówno z psychoterapii, jak i uczestniczą w grupach samopomocowych, osiągają lepsze rezultaty niż te, które stosują jedną z wymienionych form leczenia.

 

Leczenie farmakologiczne stosuje się tylko w sposób doraźny, a więc tylko wtedy, gdy nasilenie objawów u pacjenta w stopniu znacznym zaburza mu uczestnictwo w dwóch pozostałych formach dochodzenia do zdrowia. W farmakoterapii stosuje się trzy grupy leków: selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), antagonistów zwrotnego wychwytu serotoniny oraz leki normotymiczne (czyli tzw. stabilizatory nastroju).